درگذشت ( 658 ) و دوازده روز بيشتر عنوان اتابكى نداشت . سعدى گلستان را در سال 656 به دو تقديم كرد و علاوه بر اين نام او را در مقدمهء بوستان و در بعضى از قصائد و در دو مرثيهء مؤثر كه در مرگ او ساخته است آورده و در مقطع يكى از غزلهاى خويش اختصاص خويش را بدان شاهزاده بدينگونه اظهار نموده است : ورم بلطف ندارد عجب ، كه چون سعدى * غلام سعد ابو بكر سعد زنگى نيست بعد ازين دو اتابك سعدى اتابكان ديگر سلغرى يعنى اتابك محمّد بن سعد بن ابو بكر ( 658 - 660 ) و اتابك مظفر الدين سلجوقشاه بن سلغر ( 661 - 662 ) و اتابك ابش خاتون دختر سعد بن ابو بكر منكوحهء منكو تيمور بن هولاگو ( 662 - 663 ) و همچنين تركان خاتون زوجهء اتابك سعد بن ابو بكر و مادر اتابك محمّد بن سعد را مدح گفت . از وزراء سلغريان سعدى امير فخر الدين ابو نصر حوائجى را مدح گفته است . اين مرد از جملهء وزراء نيكوكار و دانش دوست عهد ابو بكر بن سعد بود و آثار خير و موقوفات بسيار در شيراز باقى گذاشت كه تا ديرگاهى بعد ازو داير بود . وى اندكى بعد از سال 658 باشارهء تركان خاتون نهانى بقتل رسيد . سعدى عده‌يى از واليان و عاملان مغول را در فارس نيز مدح گفته است و از آنجمله‌اند : امير انكيانو كه از سال 667 تا حدود 670 از جانب اباقا خان حكومت فارس را بر عهده داشت . امير محمد بيك كه از سال 670 تا 677 باسقاق يعنى شحنهء شيراز بود . شمس الدين حسين علكانى الغ بيتكچى يعنى كاتب بزرگ شيراز از جانب شمس الدين محمّد صاحب ديوان . ملك شمس الدين تازيكو كه از ثروتمندان بزرگ فارس بوده و چند گاهى از دوران